Νομιζω πως τα συναισθήματα δεν χωράνε σε μια λέξη. Χαρά, ας πουμε. Ποια απ’ολες? Αυτή που σου φουσκώνει το λαιμο και εκρυγνυται στο χαμογελο σου? Αυτή που σε λυτρωνει εσωτερικα και αδειάζεις? Αυτή που γεμίζει τα πνευμονια με ενεργεια και οση δεν χωραει βγαινει με αναστεναγμο? Εχω ένα συναισθημα τωρα τελευταια που δεν φοραει μονολεκτικό κουστούμι. Ακουγεται ενας συνεχης θορυβος. Δεν σταματα ποτε, είναι σταθερος και υπογειος. Δρομος. Μια επιφανεια είναι υγρη. Εχει πιάσει ελαφρά κρούστα πάγου. Γκρι-ροζ. Λιγα εκατοστα παρακατω στριμώχνονται φυσαλίδες. Εκμεταλλευονται την άνωση, πολλαπλασιάζονται, στριμώχνονται. Στις ρίζες παίζεται το παιχνίδι. Εξηγείται ο βομβος. Εισαι εσυ που φυσας με καλαμακι. Αναταρασεται το υγρο και γιγαντώνεται. Το μονο που μενει είναι να ζεσταθει. Και τοτε θα μεταμορφωθει.
Thoughts. Good or bad. Black or pink. Practical or dreamy. Substantial. Meaningless. True. Fairy-ish. Always thoughts. They join me before I sleep. They obstruct my date with Morfeas. Some of them evolve into dreams. Or unexpectedly became a reality. How does that separation occur? Choice. Determination. This is how I foresee my future.